Blog
Waarom ik vastliep in de reguliere zorg (en wat de complementaire zorg mij bracht)
Niet gehoord worden: mijn ervaring met de praktijkondersteuner
Voorbij het hokjesdenken: hoe ik mijn eigen weg vond in de gezondheidszorg
De drempel over
Je herkent het vast wel. Je emmer zit overvol, je bent constant moe en de balans in je leven is compleet zoek. Na lang twijfelen zet je de stap: je trekt aan de bel bij de huisarts. Je hoopt op rust, een luisterend oor en iemand die je met je meedenkt en de tijd voor je neemt. ik werd doorverwezen naar de praktijkondersteuner. Vol goede moed (en met een bonzend hart) ging ik naar mijn afspraak met de praktijkondersteuner (POH). Maar in plaats van opluchting, bracht dat gesprek mij vooral extra stress en frustratie.
De kern: Het gevoel van de stopwatch en tunnelvisie
Al snel merkte ik dat er een onzichtbare stopwatch meeliep. Mijn verhaal—dat voor mij complex en gelaagd voelde—werd in een rap tempo samengevat. Tenminste, dat was de bedoeling. In werkelijkheid voelde het alsof mijn woorden in een vooraf gevormd hokje werden geduwd.
Er ontstond een soort tunnelvisie bij de ondersteuner. In plaats van écht te luisteren naar wat ik probeerde te zeggen, werd er al heel snel gekeken naar de volgende stap op het protocol: een doorverwijzing naar een therapeut. Ik stond binnen no-time weer buiten, met een verwijzing op zak, maar met een diep gevoel van leegte. Ik voelde me simpelweg niet gehoord.
De omslag: Waarom complementaire zorg anders voelde
Deze ervaring zette me aan het denken. Begrijp me niet verkeerd: de reguliere zorg is fantastisch , maar als het gaat om het grotere, holistische plaatje liep ik vast. Dat bracht me bij de aanvullende (complementaire) zorg.
Wat een wereld van verschil. Hier was geen haast, geen vooringenomen conclusie en geen drang om direct door te verwijzen. Er was ruimte voor mijn héle verhaal. De therapeut keek niet alleen naar mijn klacht, maar naar mij als mens.
De les: Wat ik jou wil meegeven
Mijn ervaring heeft me geleerd dat het ontzettend belangrijk is om op je eigen intuïtie te vertrouwen.
Als een gesprek of traject niet goed voelt, dan ligt dat niet aan jou. Als een therapeut/coach voor jou niet goed voelt ligt dat niet aan jou. Voel je je niet veilig, oncomfortabel en ervaar je onvoldoende vertrouwen dan ligt dat niet aan jou. Een behandelvorm kan alleen slagen als juist jij vertrouwen, comfortabel en veiligheid voelt.
Durf kritisch te zijn en verder te kijken als de reguliere weg voor jou in bepaalde aspecten te kort schiet.
Complementair en regulier hoeven elkaar niet uit te sluiten, ze kunnen elkaar juist versterken. Zoals blijkt uit mijn gelopen weg hierin:
Mijn eigen traject heb ik uiteindelijk zelf samengesteld en bestond uit 3 zorgverleners:
Psychotherapie /EMDR(regulier)
Lichaamsgerichte therapie middels meridiaan therapie cupping en gesprekken.(complementair)
Ademtherapie om oa blokkades en trauma lichamelijk te ontladen(complementair)
